Besef

Het is zondag 18:32 en ik zit in de trein terug naar huis vanuit Assen. Ik heb net een super leuke dag achter de rug met een vriend en vriendin bij de Gamma race dagen. Leuk racewagens kijken, nico hulkenberg spotten en afscheid nemen van die vriend die voor een half jaar weg gaat.

Ik was op de heenreis slim genoeg geweest om een gehele film te dowloaden in m’n netflix app. Maar weer dom genoeg om niet te bedenken dat ik er 2 had moeten dowloaden, zodat ik ook nog wat te kijkem had op de terugweg. Het internet in de trein kan dat natuurlijk niet aan, dus verveel ik me.

Ik zet m’n muziek aan en klik op shuffle complete lijst. De muziek die ik op m’n telefoon heb staan, is een verzameling van muziek die ik sinds m’n 16e luister ongeveer. De lijst is blijven groeien en is ondertussen een mega verzameling van herrineringen.

De ene na de andere herrinering speelt zich na elkaar af en ineens is het besef van verandering er. Gaande tijd merk je nooit dat er iets veranderd, maar als ik nu terug kijk is niets hetzelfde meer. De eerste paar liedjes brengen me naar een minder leuke tijd terug toen ik 15 was. Toen der tijd dacht ik dat ik het allemaal nooit meer goed zou komen en kijk me nu eens.

Ondanks dat het me de herrinering van niet goed in m’n vel zitten en m’n eerste gebroken hart terug brengt, kijk ik uit het treinraampje naar de uitgestrekte weilanden (die ze hier nog niet hebben volgebouwd) en moet ik lachen.

Ik besef me dat er niet veel meer over is van m’n leven toen of uberhaubt van de Lieke van toen. Maar toch ben ik nog steeds het zelfde. Ik droom nog steeds meer dan dat ik in de realiteit zit, heb nog steeds grootse toekomst plannen (misschien zelfs nog wel groter dan ik toen had) en heb nog steeds dezelfde lieve mensen om me heen.

Het is nu dit moment dat ik me besef dat ik meer en meer moet genieten van dit soort moment en dagen. En vooral altijd moet blijven dromen, anders kom ik nergens.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *