Uncategorized

Ma.

Mijn allerliefste oma vergat wel eens wat. Jammer genoeg werd dit steeds erger en na een hele boel testen kwam de diagnose eruit, die niemand liever krijgt te horen: Oma heeft Alzheimer… Ze heeft gelukkig nog een hele tijd thuis kunnen wonen, maar het werd wel steeds erger. Omgaan met een dementerend familielid is moeilijk, erg moeilijk. Ik hoop dan ook met heel mijn hart dat je er zelf niet mee te maken krijgt.  Ik schermde mezelf er eerst vooral voor af. Het deed me teveel verdriet. Uiteindelijk heb ik op aanraden van m’n moeder toch het boek Ma. gelezen. Dit boek wil ik vandaag met jullie delen, aangezien het mij goed heeft geholpen en een fijn gevoel gaf.

Ma is geschreven door Hugo borst. Hugo Borst is een Nederlands schrijver, redacteur, radiopresentator, televisiepersoonlijkheid en voetbalcriticus. In het boek Ma, deelt hij zijn ervaringen met zijn dementerende moeder. Ik het begin van het boek woonde ze nog in haar eigen flatje, later in het boek ging zij naar een verpleeghuis. Ook beschrijft hij de leuke en minder leuke dingen die bij die verhuizing kwamen kijken.

Het boek wordt op bol.com beschreven als:

Hartverscheurend boek van Hugo Borst over zijn dementerende moeder, liefdevol en met veel gevoel geschreven. Hugo Borst vindt ‘mantelzorger’ een raar woord, maar hij is het wel. Al drie jaar verzorgt hij zijn zesentachtigjarige moeder, die aan dementie lijdt. Op ontroerende en vaak geestige wijze schrijft hij over de ingrijpende gevolgen van haar aftakelende geest. Ook beschrijft hij hoe de onvermijdelijke verhuizing naar een verpleeghuis verloopt. Intussen haalt hij herinneringen op aan zijn jeugd en aan zijn moeder in betere tijden. Ma is een liefdevol en prachtig geschreven portret van een moeder en haar zoon. Ma zit hier nu drie weken en elke dag is het raak. Liever zou ik eventjes niet meer gaan. ‘Het is hier verschrikkelijk,’ zegt ze. Dan zwijgt ze. Ostentatief. Ik leg mijn hand op haar knie. Ze wijst naar de bovenkant van haar hoofd en zegt: ‘Je kan beter mijn kop inslaan.’ ‘Dan kom ik in de gevangenis, ma.’ ‘Dat is waar,’ zegt ze en ze peinst en dat doe ik ook, peinzen. Peinzen over haar hunkering naar een genadeklap.

Het boek is op een columachtige geschreven. Hij schreef dan ook op de site van de AD vaker columns over zijn moeder. De stukken zijn raak en herkenbaar. Hij schrijft wat hij meemaakt en ook zijn gedachtegang. Hij doet dit op een eerlijke en nuchtere manier van schrijven, waardoor het makkelijk weg leest en erg toegankelijk is voor de lezer.

In het boek staan ook mooie foto’s van Hugo zijn moeder, geschoten door Margi Geerlinks.

Ik wilde het boek eerst echt niet lezen. Voor mijn gevoel kwam het dan te dichtbij en daar was ik nog niet klaar voor. M’n moeder, ooms en opa hadden allemaal het boek al gelezen en zeiden alle 3 dat ze het een erg mooi en aangrijpend boek was. Uiteindelijk ging ik dus toch overstag en ik las het boek in 1 middag uit. En ze hadden zeker allemaal gelijk. Wat een mooi en aangrijpend boek. Er stonden vooral heel veel herkenbare dingen in. Gelukkig waren vooral de leuke en grappige dingen herkenbaar. Maar ook de reactie op het verhuizen naar een verplegingshuis was herkenbaar. Ik heb het boek gelezen met een lach en een traan.

Verder wil ik niet teveel weggeven over de inhoud van het boek. Daarvoor raad ik je aan om het boek gewoon zelf te lezen. Het heeft mij zelf steun gegeven in deze situatie en het me iets beter doen begrijpen, ook al is het niet te begrijpen. Ook als je zelf niet te maken heb met een dementerend persoon in je omgeving, kan het nog steeds een leuk boek zijn, door de ook leuke verhaaltjes die er in staan.

Te bestellen bij Bol.com (via affiliate link)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.